تلفظ بین المللی : /zˈendeː dˈɑr/ تلفظ : [z'ende: d'AR]
لغت نامه دهخدا
زنده دار. [ زِ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) حیات دهنده. نگهدار. نگهبان. حافظ. حارس : خداوند بی یار و، یار همه بخود زنده و، زنده دار همه.نظامی.تو شدی زنده دار جان ملوک عز نصره خدایگان ملوک.نظامی.ای کمر بسته کلاه تو، بخت زنده دار جهان بتاج و به تخت.نظامی.- زمین زنده دار ؛ آبادکننده زمین. ( آنندراج ).- زنده دار خانواده یا دودمانی ؛ آنکه بقای خانواده یا دودمان بوجود او وابسته است : زند گشتاسبی بجز تو که خوان...
