معانی کلمه : زبان آوری
لغت نامه دهخدا
فرهنگ عمید
۱. خوش‌صحبتی؛ شیرین‌سخن بودن؛ نیکوبیانی.
۲. [قدیمی] گستاخی؛ زبان‌درازی.
۳. [قدیمی] سخنوری: ◻︎ هنر بیار و زبانآوری مکن سعدی / چه حاجت است که گوید شِکر که شیرینم (سعدی۲: ۵۱۵).
کلماتور
۱. خوش‌صحبتی؛ شیرین‌سخن بودن؛ نیکوبیانی.
۲. [قدیمی] گستاخی؛ زبان‌درازی.
۳. [قدیمی] سخنوری: ◻︎ هنر بیار و زبانآوری مکن سعدی / چه حاجت است که گوید شِکر که شیرینم (سعدی۲: ۵۱۵).