تلفظ بین المللی : /ruːzˈeːdɑr/ تلفظ : [Ru:z'e:dAR]
لغت نامه دهخدا
روزه دار. [ زَ / زِ] ( نف مرکب ) صائم. ( منتهی الارب ) ( فرهنگ فارسی معین ). آنکه روزه گرفته. ( فرهنگ فارسی معین ) : بفر علم و دانش روزه دار است همان بی طاعتی بسیارخواری.ناصرخسرو.عاریت برده ز کام روزه داران بوی مشک در لب خم کرده زخم ضیمران انگیخته.خاقانی.عشق آتشی است کاتش دوزخ غذای اوست پس عشق روزه دار و تو در دوزخ هوا.خاقانی.نوشین چو دم صبوح خواران مشکین چو دهان روزه داران.خاقانی.ز من پرس فرسوده ...
