تلفظ بین المللی : /rˈuːh nˈɑmijˌe/ تلفظ : [R'u:h n'Amij,e]
لغت نامه دهخدا
روح نامیه. [ ح ِ ی َ / ی ِ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) روح نباتی. قوت نامیه. ( آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد : ز روح نامیه مانا که نسبتی داردثنای او که فزاید همی بعمرثناش.سنایی.من میوه دار حکمتم از نفس ناطقه وایشان ز روح نامیه جز نارون نیند.خاقانی.زبس که ریخت ازین پیش خون خفچاقان بهندوی گهری چون پرندچین براق عجب مدار که از روح نامیه زین پس بجای سبزه ز گل بردمد سر خفچاق.خاقانی.و ...
