معانی کلمه : روان

۱. جان؛ روح حیوانی: ◻︎ شبانگه کارد بر حلقش بمالید / روان گوسفند از وی بنالید (سعدی: ۱۰۰)، ◻︎ جان و روان یکی‌ست به ‌نزدیک فیلسوف / ورچه ز راه نام دو آید روان و جان (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۸۹).
۲. (فلسفه) [قدیمی] نفس ناطقه.

( ~.) (ق .) بی درنگ ، بلافلاصله .

( ~.) [ په . ] (اِ.) روح ، نفس ناطقه .

( رَ )(ص فا.) 1 - رونده . 2 - جاری . 3 - در حال رفتن .

اصطلاحی فراگیر برای اشاره به همخوان‌های کناری و لرزشی و زنشی

تکیه ای: revun
طاری: ravun
طامه ای: ravanda
طرقی: ravun
کشه ای: ravun
نطنزی: ravun

سلیس، شیوا

لینت، نرمی

جان، روح، نفس

راهی، روانه، عازم

جاری، ساری، متداول

رقیق، سیال، مایع ≠ جامد

۱. رقیق، سیال، مایع
۲. جاری، ساری، متداول
۳. جان، روح، نفس
۴. سلیس، شیوا
۵. راهی، روانه، عازم
۶. لینت، نرمی ≠ جامد