کلماتور
رند. [ رُ ] (اِ) مرغی از جنس بلبل . (ناظم الاطباء). مرغی است که اکثر در مزارع دیده می شود. (شعوری ).
آنچه هنگام تراشیدن و رنده کردن چیزی فرو‌می‌ریزد؛ ریزه و تراشه که هنگام رنده کردن چوب جدا می‌شود؛ تراشه.
۱. = رندیدن
۲. رنده‌کننده؛ تراشنده؛ خراشنده؛ رندنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): آسمان‌رند، جگررند، استخوان‌رند.
درختی کوچک با برگ‌های بیضی و خوش‌بو و گل‌های سفید کوچک که معمولاً در اروپای جنوبی و آسیای غربی می‌روید؛ درخت عود؛ درخت غار؛ مورد؛ آس.
(رَ نْ) (اِ.) نک رنده .
(رِ نْ) [ معر. ] (ص .) 1 - زرنگ ، زیرک . 2 - بی قید، لاابالی . 3 - در تصوف ، کسی که باطنش سالم تر از ظاهرش باشد.
خوب ، باارزش ، گرانبها
عیار، زرنگ، قلاش، لاابالی، لاقید، محیل