تلفظ بین المللی : /raʔˈiːjatˌi/ تلفظ : [Ra?'i:jat,i]
لغت نامه دهخدا
رعیتی. [ رَ عی ی َ ] ( حامص ) فرمانبرداری و طاعت. ( ناظم الاطباء ).- ارباب رعیتی ؛ روابطی که بین مالک و زارع برقرار بود و در ایران در بهمن 1341 هَ. ش. بعلت ظالمانه بودن این رابطه بنفع زارعان منسوخ گردید.- ارباب و رعیتی ؛ مالک و زارعی.- رژیم ارباب رعیتی ؛ رژیم یا اصولی که بین رعیت یعنی زارع زمین و مالک یا خان برقرار است. مالک و رعیت بودن.- قانون ارباب رعیتی ؛قانون یا آیینی که بین رعیت و مالک برقرار...
