تلفظ بین المللی : /rasmˈiːjat/ تلفظ : [Rasm'i:jat]
لغت نامه دهخدا
رسمیت. [ رَ می ی َ ] ( از ع ، ص جعلی ) رسمی بودن. ( فرهنگ فارسی معین ). قانونی بودن. صورت قانونی داشتن : ساعت هشت صبح رئیس مجلس سنا رسمیت جلسه را اعلام کرد.- به رسمیت شناختن ؛ رسمی دانستن. ( فرهنگ فارسی معین ). قانونی شناختن. قانونی دانستن. ( یادداشت مؤلف ): دولت ایران دولت جدید اسپانیا را به رسمیت شناخت. ( یادداشت مؤلف ).- رسمیت پیدا کردن ؛ رسمیت یافتن. قابلیت اجرا یافتن. ( یادداشت مؤلف ). برس...
فرهنگ معین
(رَ یَّ ) [ ع . ] (مص جع . ) رسمی بودن .
فرهنگ فارسی
( مصدر ) رسمی بودن . یا به رسمیت شناختن رسمی دانستن .
