معانی کلمه : دک

دک . [ دُ ] (فرانسوی ، اِ) نوعی سگ با پوزه ٔ پهن . (یادداشت مرحوم دهخدا). دگ . و رجوع به دگ شود.

دک . [ دُ ] (اِ) مخفف دوک ، و آن آلتی است که نخ را بر آن تاب دهند. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ) و رجوع به دوک شود.

کوفتن.

سر، به‌ویژه سر بی‌مو.
⟨ دک‌وپوز: [عامیانه] ظاهر شخص.
⟨ دک‌و‌دنده: [عامیانه] بالاتنه.
⟨ دک‌ودهن: [عامیانه] دهان و قسمت‌های بیرونی آن.

( ~.) (اِ.) سر، رأس .

(دَ) (اِ.) گدا. 2 - (ص .) گدایی .

( ~.) 1 - (اِ.) پی دیواری که چینه بر بالای آن نهند، پایه ، بنیان . 2 - (ص .) محکم ، استوار.

( ~.) [ ع . ] (مص م .) 1 - ویران ساختن ساختمان و دیوار، کوبیدن . 2 - هموار ساختن پستی و بلندی زمین . 3 - دفع کردن .

۱. دفع، طرد
۲. راس، سر
۳. بنیان، پایه، شالوده
۴. بیبرگوبار، لخت
۵. سایل، گدا
۶. تکدی، سوال، گدایی
۷. استوار، پایدار، محکم
۸. ویرانسازی
۹. هموارسازی