معانی کلمه : دوی
لغت نامه دهخدا
دوی . [ دُوْ وی ی ] (ع اِ)بیابان . (منتهی الارب ). || کس : ما بها دوی ؛ نیست در آن کسی . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دوی . [ دُ وی ی ] (ع اِ) بیابان . (ناظم الاطباء). || کس : ما به دوی ؛ نیست در آن کسی . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
فرهنگ معین
(دَ ) [ ع . ] (ص . ) ۱ - مریض ، ناخوش . ۲ - آن که ملازم مکانش باشد. ۳ - آن چه باطنش فاسد باشد. مکان ~: ۱ - ناموافق برای صحت بدن . ۲ - مکار، حیله گر.
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
۱ - دوتا بودن دوگانگی . ۲ - دو جهتی اختلاف .
کس مابه دوی نیست در آن کسی .
کس مابه دوی نیست در آن کسی .
