معانی کلمه : دهن بین
لغت نامه دهخدا
دهن بین. [ دَ هَم ْ ] ( نف مرکب ) آنکه درباره دیگران و بدی و خوبی آنان خود نیندیشد و هرچه از هر که راجع بدانان شنود عقیده خود قرار دهد. آنکه به گفته این و آن عمل کند. ( یادداشت مؤلف ) ( از فرهنگ لغات عامیانه ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) آنکه به گفتار مردم اهمیت دهد .
مترادف و متضاد
whimsical (صفت)
غریب، بوالهوس، وسواسی، دهن بین