دهان . [ دِ ] (ع مص ) کم شیر گردیدن ناقه . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء).
(دَ هّ) [ ع . ] (ص .) روغن فروش .
(دَ) [ په . ] (اِ.) = دهن : قسمت مقدم و فوقانی لولة گوارشی که توسط لب ها به خارج باز می شود و در آن اندام های مختلف مانند دندان ها و زبان و غیره وجود دارد. غذا داخل آن می شود و پس از جویده شدن به وسیلة لولة مخصوصی وارد معده می گردد و همچنین صوت از آن خارج می شود. ؛~خود را آب کشیدن کنایه از: استغفار کردن .
← حفرۀ دهان
تکیه ای: dehon
طاری: âym
طامه ای: âyn
طرقی: en
کشه ای: en
نطنزی: dohon
دهن، فم