معانی کلمه : دهاده
لغت نامه دهخدا
دهاده . [ دَ دِه ْ ] (ع اِ) ج ِ دهداه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به دهداه شود.
دهاده . [ دِ دِه ْ ] (اِ مرکب ) از تمام محله های شهر. (ناظم الاطباء). || از محلی به محلی . (از ناظم الاطباء). || از هر قسمت و از هر جهت و از هر مقام . (ناظم الاطباء).
فرهنگ معین
(دِ دِ ) (اِمر ) زد و خورد، هیاهو.
فرهنگ فارسی
( اسم ) بگیر بگیر بزن بزن .
جمع دهدا ه .
جمع دهدا ه .
