معانی کلمه : دنان
لغت نامه دهخدا
دنان . [ دِ ] (ع اِ) ج ِ دَن ّ. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). رجوع به دن شود.
دنان . [ دَن ْ نا ن ِ ] (اِخ ) به صیغه ٔ تثنیه ، نام دو کوه که هر یک از آن دو را دَن ّ نامند. (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از معجم البلدان ) (منتهی الارب ).
فرهنگ عمید
در حال نشاط و شور و هیجان، راه رفتن و خرامان: ابر پشت پیلان تبیره زنان / از آن رزمگه بازگشته دنان (فردوسی: ۴/۱۰۳ ).
فرهنگ معین
(دَ ) (ص فا. ) خرامان ، رفتار از روی خرامیدن و ناز.
فرهنگ فارسی
درحال دنیدن وبانشاطوخوشحالی رفتن، خرامان
( صفت ) ۱ - با نشاط رونده با شادی خرامنده . ۲ - از خشم و غضب بجوش آینده . ۳ - در حال نشاط و هیجان .
به صیغه تثنیه نام دو کوه که هر یک از آن دو را دن نامند .
( صفت ) ۱ - با نشاط رونده با شادی خرامنده . ۲ - از خشم و غضب بجوش آینده . ۳ - در حال نشاط و هیجان .
به صیغه تثنیه نام دو کوه که هر یک از آن دو را دن نامند .
فرهنگستان زبان و ادب
{recDNA} [زیست شناسی-ژن شناسی و زیست فنّاوری] ← دِنای نوترکیب