در و دشت. [ دَ رُدَ ] ( ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) ( از: در به معنی دره + و + دشت به معنی هامون ) مخفف دره و دشت : چو هردو سپاه اندر آمد ز جای تو گفتی که دارد در و دشت پای.فردوسی.جهان چون بهشتی شد آراسته در و دشت یکسر پر از خواسته.فردوسی.درودشت شد پر ز گرد سوارپراکنده گشتند بر کوه و غار.فردوسی.نباید که ایمن شوی از کمین سپه باشد اندر در و دشت کین.فردوسی.بدین کین ببندند یکسر کمردر و دشت گردد پر از نیزه ...
