خودکامه. [ خوَدْ / خُدْ م َ / م ِ ] ( ص مرکب ) خودسر. خودمراد. لجوج. مستبد. آنکه هرچه کند بمیل خود کند. کنایه از جبار و طاغی و ظالم : بهر جا که بد شاه خودکامه ای بفرمود چون خنجری نامه ای.فردوسی.بهر پادشاهی و خودکامه ای نبشتند بر پهلوی نامه ای.فردوسی.نبینم ز خودکامه گودرزیان مگر آنکه دارد سپه را زیان.فردوسی.از آن پس چو برخواند آن نامه راسخنهای خاقان خودکامه را.فردوسی.نوشتم بهر کشوری نامه ای بهر نام...
{despot} [باستان شناسی، علوم سیاسی و روابط بین الملل] فردی که به صورت مطلق و با اِعمال زور حکومت می کند {despotic} [باستان شناسی، علوم سیاسی و روابط بین الملل] دارای ویژگی خودکامگی
