معانی کلمه : خلقه
لغت نامه دهخدا
خلقة. [ خ َ ل َ ق َ ] (ع اِ) ابر مستوی . || باران . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خلقة. [ خ ُ ق َ ] (ع اِمص ) ملاست . نرمی . تابانی .(از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
فرهنگ فارسی
باران منه : سحابه خلقه ابری که در آن اثر باران باشد .