خصاء. [ خ ِ ] ( ع مص ) خایه بکشیدن.( تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ) ( از لسان العرب ).
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] خِصاء، اَخته کردن آدمی یا حیوان که در فقه احکامی بر آن مترتب می شود. خِصاء مصدر از ریشه خ ص ی به معنای بیرون کشیدن بیضه ها (سَلُّ الخُصْیَتین) از بدن جنس مذکر است که به ناتوانی او در بارور کردن می انجامد. به فردی که دارای چنین وصفی است، خَصی (در فارسی: اخته، خواجه) گفته می شود.در منابع فقهی امامی و اهل سنّت این واژه در معنای لغوی خود به کار رفته و تنها مقوِّم آن فقدان بیضتین است. برخی ا...
