حَمزۀ اصفهانی، ابوعبدالله (اصفهان ۲۸۰ـ ۳۶۰/۳۵۰ق)ادیب لغوی و مورخ عربی نویس ایرانی. مؤلفی پرکار بود که در آغاز دورۀ بوئیان در اصفهان شکوفا شد. به عراق رفت و از محضر عالمانی چون محمد بن جریر طبری و جَوالیقی بهره گرفت. اغلب تصنیفات او در فقه اللغه است، ازجمله کتبی در ضرب المثل های عربی، تشبیهات، رقعات، ادعیه، و برخی کلمات قرآنی. مشهورترین آثار تاریخی او، تاریخ اصفهان و تاریخ سنی ملوک الارض و الانبیاء...
