معانی کلمه : حبر
لغت نامه دهخدا
حبر. [ ح ُ ] (ع اِ) ج ِ حبیر.
حبر. [ ح ِ ] (ع اِ) ج ِ حِبرَة.
حبر. [ ح ِ ب َ ] (ع اِ) ج ِ حِبرة.
حبر. [ ح ِ ب ِ ] (ع اِ) زردی دندان .
فرهنگ عمید
۱. مرکّب؛ جوهر.
۲. نوعی پارچۀ لطیف و موج‌دار.
۱. عالِم؛ دانشمند.
۲. پیشوای روحانی و دانشمند یهود.
۱. عالِم، دانشمند.
۲. پیشوای روحانی و دانشمند یهود.
۱. مرکّب، جوهر.
۲. نوعی پارچۀ لطیف و موج دار.
۲. پیشوای روحانی و دانشمند یهود.
۱. مرکّب، جوهر.
۲. نوعی پارچۀ لطیف و موج دار.
فرهنگ معین
(حِ ) [ ع . ] (اِ. ) ۱ - مداد، مرکب . ۲ - دانشمند یهود.
فرهنگ فارسی
مداد، مرکب، جوهرکه برای نوشتن بکارمیرود، عالم، دانشمند، نیکوکار، پیشوای روحانی، احبار
( اسم ) ۱ - سیاهی دوات مرکب دوده مداد . ۲ - دانشمند یهود عالم جهودان . ۳ - دانشمند عالم .
نام وادیی است
( اسم ) ۱ - سیاهی دوات مرکب دوده مداد . ۲ - دانشمند یهود عالم جهودان . ۳ - دانشمند عالم .
نام وادیی است
مترادف و متضاد
عالم، دانشمند (یهودی)