حادث در لغت به معنای نو و قدیم به معنای کهنه است. در اصطلاح فلسفه و کلام، حادث چیزی است که نیستی آن بر هستی اش تقدم داشته باشد، و قدیم عبارت از موجودی است که نیستی مقدم بر هستی برای او فرض نمی شود. حادث و قدیم انواعی دارد که از آن جمله است: ۱. ذاتی: حادث ذاتی موجودی است که بر عدم ذاتی خود مسبوق است، مانند تمام ممکن الوجودها؛ و قدیم ذاتی موجودی است که به عدم ذاتی خود مسبوق نیست مانند واجب الوجود. ۲...
