جمال الدین قاسمی (۱ اکتبر ۱۸۶۶ – ۱۸ آوریل ۱۹۱۴) (نسب: جمال الدین بن محمد بن سعید) فقیه سلفی و ادیب عربی سوری بود. از سوی حکومت در سال ۱۸۹۰–۱۸۹۴م به سفرها و برپایی درس در روستاها و جای های سوریه مأمور بود. به مصر و مدینه نیز رفت. پس از بازگشت به دمشق، متهم به تأسیس مذهبی نوین در دین اسلام شد که به مذهب جمالی شهرت یافت. در سال ۱۸۹۵ دستگیر شد اما تبرئه شد. پس از این، به عزلت روی آورد و در خانه اش به ...