تلفظ بین المللی : /dʒˈɑn setˈɑndan/ تلفظ : [dZ'An set'Andan]
لغت نامه دهخدا
جان ستاندن. [ س ِ دَ ] ( مص مرکب ) کشتن. قبض روح کردن. روح را گرفتن : همه گوش یکسر بفرمان نهیداگر جان ستانید اگر جان دهید.فردوسی.جان بیگانه ستاند ملک الموت بزجرزجر حاجت نبود عاشق جان افشان را.سعدی.گو بسلام من آی با همه تندی و جوروز من بیدل ستان جان بجواب سلام.سعدی.عشقت که شحنه وار میانم گرفته است جان میستاند از من و سر میدهد مرا.شفایی اصفهانی ( از ارمغان آصفی )....
