تلفظ بین المللی : /tˈoːbeː nˈasuːh/ تلفظ : [t'o:be: n'asu:h]
لغت نامه دهخدا
توبه ٔ نصوح . [ ت َ / تُو ب َ / ب ِ ی ِ ن َ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) کنایه از توبه ٔ خالص است . (انجمن آرا). استوار کردن عزم است بر اینکه دیگر چنان کاری نکند. ابن عباس گفته است توبه ٔ نصوح پشیمانی به دل و آمرزش خواستن به زبان است و بازایستادن به تن و به دل گرفتن است که دیگر به چنان کار بازنگردد. (از تعریفات جرجانی ). توبةً نصوحاً؛ بازگشتن راست و خالص . (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) : یا ایها...
