تلفظ بین المللی : /tˈanɡ bezˈɑʔˈat/ تلفظ : [t'ang bez'A?'at]
لغت نامه دهخدا
تنگ بضاعت. [ ت َ ب ِ ع َ ] ( ص مرکب ) کم مایه. که فقیر و تنگدست باشد. که بضاعتش اندک بود: و با مردم تنگ بضاعت و سفیه معامله نکند. ( منتخب قابوسنامه ص 177 ). رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.
