معانی کلمه : تنطق
لغت نامه دهخدا
تنطق . [ ت َ ن َطْ طُ ] (از ع ، اِمص ) نطق و سخنوری . (ناظم الاطباء).
تنطق . [ت َ ن َطْ طُ ] (ع مص ) کمر بستن . (زوزنی ). کمر بر میان بستن خود را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || قرار گرفتن کوههامانند کمربند در اطراف زمینی . (از اقرب الموارد).
فرهنگ عمید
نطق کردن، سخن گفتن، تکلم.
فرهنگ معین
( ~.) [ ع . ] (مص ل .) کمر بستن .
(تَ نَ طُّ) [ ع . ] (مص ل .) سخن گفتن ، نطق کردن .
( ~. ) [ ع . ] (مص ل . ) کمر بستن .
(تَ نَ طُّ ) [ ع . ] (مص ل . ) سخن گفتن ، نطق کردن .
(تَ نَ طُّ ) [ ع . ] (مص ل . ) سخن گفتن ، نطق کردن .