تلفظ بین المللی : /taʃˈanhalb/ تلفظ : [taS'anhalb]
لغت نامه دهخدا
تشنه لب. [ ت ِ ن َ / ن ِ ل َ ] ( ص مرکب ) عطشان و سوخته لب. ( ناظم الاطباء ) : دوستان تشنه لب را زیر خاک از نسیم جرعه دان یاد آورید.خاقانی.من گل خون به دهان آمده و تشنه لبم بر گل تشنه ، گه ژاله هوایید همه.خاقانی.تشنه لب بر در دریا چو صدف سر و تن بی سپری خواهم داشت.خاقانی.رطب بر خوان رطب خواری نه بر خوان سکندر تشنه لب بر آب حیوان.نظامی.من آن تشنه لب غمناک اویم که او آب من و من خاک اویم.نظامی.بدو گف...
فرهنگ عمید
کسی که لب هایش از تشنگی خشک شده باشد، تشنه، بسیارتشنه.
