معانی کلمه : بیهوده گویی
لغت نامه دهخدا
بیهوده گویی. [ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) صفت بیهوده گوی. تکلم بی معنی. هذیان. ( ناظم الاطباء ). هزل. ( منتهی الارب ). فشار: هذاء؛ بیهوده گویی از بیماری و خواب. ( منتهی الارب ). رجوع به بیهده گویی شود.
فرهنگ فارسی
یاوه گویی مهمل بافی .
مترادف و متضاد
rant (اسم)
عبارت سازی، بیهوده گویی، یاوه سرایی