تلفظ بین المللی : /bˈejt ˈiːl/ تلفظ : [b'ejt 'i:l]
لغت نامه دهخدا
بیت ایل. [ ب َ / ب ِ ] ( اِخ ) عبری ،بمعنی خانه خداست. بیت اﷲ : چون ابراهیم بزمین موعود رفت چادر خود را در اراضی که در حوالی بیت ایل است برپا نمود. ( سفر پیدایش 12:8 و 13:3 ) و یعقوب نیز در وقتی که از حضور برادر خود به الجزیره فرار میکرد در نزدیکی شهر لوز بیتوته نمود در آن شب رؤیای عظیمی مشاهده کرده آنجا را بیت ایل خواند. زیراکه خداوند عیسی مسیح در آن شب بروی نمودار شد. ( سفرپیدایش 28:11-29 و 31:...
دانشنامه آزاد فارسی
بِیْت ایل(یا: بیت ئیل، در عبری به معنی خانۀ خدا) شهری باستانی در فلسطین قدیم، بین حبرون و اورشلیم. به روایت عهد عتیق، ابراهیم در آن جا مذبحی ساخت. در سرگذشت یعقوب و سموئیل نیز از آن یاد شده است. تابوت عهد مدتی در این شهر نگهداری می شد. یربعام گوسالۀ زرین را در آن جا نصب کرد و کوشید این شهر را پایتخت دینی و رقیب اورشلیم کند؛ از همین رو، نام بیت ایل با بت پرستی مترادف شد. انبیای اخیر بنی اسرائیل خرا...
