معانی کلمه : بکاء
لغت نامه دهخدا
بکاء. [ ب َ ] (ع اِ) بکا. رجوع به بکا شود.
بکاء. [ ب َک ْ کا ] (اِخ )کوهی بمکه . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ).
بکاء. [ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ بَکیَّة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به بکیة شود.
فرهنگ معین
(بُ ) [ ع . ] ۱ - (مص ل . )گریستن . ۲ - (اِمص . ) گریه .