معانی کلمه : بوییدن
لغت نامه دهخدا
بوئیدن. [ دَ ] ( مص ) اشمام. اشتمام. شمیم. شمم. ( منتهی الارب ). شمامه. ( دهار ). تشمم. ( زوزنی ). رجوع به بوییدن شود.
فرهنگ عمید
بوی چیزی را به قوۀ بویایی دریافتن، بو کردن، بو کشیدن.
فرهنگ معین
(دَ ) (مص م . ) ۱ - بو کردن ، استشمام کردن . ۲ - بو دادن .
فرهنگ فارسی
اشمام اشتمام شمیم شمم ٠ شمامه ٠ تشمم ٠
بوکردن، بوکشیدن، بوی چیزی رابقوه بویایی گرفتن
( بویید بوید خواهد بویید ببوی بوینده بوییده ) ۱ - استشمام کردن بوی کردن . ۲ - بو دادن .
( بویید بوید خواهد بویید ببوی بوینده بوییده ) ۱ - استشمام کردن بوی کردن . ۲ - بو دادن .
گویش اصفهانی
تکیه ای: bu keri
طاری: biyow kard(mun)
طامه ای: bu kardan
طرقی: bo kardmun
کشه ای: bo kardmun
نطنزی: bu kardan
مترادف و متضاد
smell (فعل)
حاکی بودن از، بو کردن، بو دادن، بوییدن، رایحه داشتن