تلفظ بین المللی : /behˈeʃti rˈuje/ تلفظ : [beh'eSti R'uje]
لغت نامه دهخدا
بهشتی روی. [ ب ِ هَِ ] ( ص مرکب ) کنایه از خوب رو. ( رشیدی ) ( آنندراج ). کنایه از خوش صورت و خوب رو. ( برهان ). کنایه از ساده رو چرا که در بهشت همه مردان سوای پیغمبر ما ( ص ) ساده رو و در حالت نوجوانی خواهند بود. ( غیاث ) ( آنندراج ). خوشروی و جمیل و زیبا. ( ناظم الاطباء ). بهشتی رو. خوبروی. زیبا. جمیل. ( فرهنگ فارسی معین ) : گمان مبر که به روی تو ای بهشتی رونگه بچشم خیانت کنم معاذ اﷲ.سوزنی.در آن...
