معانی کلمه : بلک

(بِ ) ( اِ. ) شرارة آتش .
(بِ لَ ) ( اِ. ) ۱ - تحفه ، ارمغان . ۲ - میوة تازه . ۳ - جامة نو.
(بُ ) ( اِ. ) چشم درشت برآمده .
(بِ لَ ) ( اِ. ) مخففِ بیلک ، تیر، پیکان .

زارعی که به تنهایی کارمیکندوکارش زراعت دیم و، یاصیفی کاری است، بلک کارهم میگویند
( اسم ) چشم بزرگ بر آمده .
آوازهایی که از جنبانیدن کنج دهن به انگشتها بر آید و این به طریق بازی باشد ٠ اصوات و آوازهای کنج داخلی دهان هر گاه انگشتان از شدت ولع آنرا حرکت دهد ٠ یا یک واحد از گروهی ٠ واحد از دسته ای ٠ یا شخص واسطه ٠ سفیر ٠

/belek/ اردک نوک قاشقی & بهانه و لج کردن کودک خردسال – بهانه جویی - بیماری ناشناخته ۳مرض مسری & ابزاری جهت وجین کردن علف هرز باغات و مزارع خاصه پنبه – بیلک – تیشه

( بلََّک ) زبانه کفش؛ آفتابگیر کلاه
نرمی لاله گوش؛ تیغه نرم