معانی کلمه : بلده
لغت نامه دهخدا
بلده . [ ] (اِخ ) نام حوای زن آدم علیه السلام . (برهان ) (آنندراج ).
بلدة. [ ب َ دَ ] (اِخ ) مکه ٔ معظمه . (منتهی الارب ). رجوع به مکه شود.
بلدة. [ ب َ دَ ] (اِخ ) قریه ای در چندفرسنگی کاظمین ، و مدفن سیدمحمدبن امام علی النقی بدانجاست . (یادداشت مرحوم دهخدا).
فرهنگ عمید
بلد#NAME?
= بلد
فرهنگ معین
(بَ لَ دِ ) [ ع . بلدة ] ( اِ. ) ۱ - شهر. ج . بلاد. ۲ - ناحیه ، زمین .
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
شهر، بلادوبلدان جمع
( اسم ) واحد بلد . ۱- شهر . جمع : بلاد بلدان . ۲- ناحیه زمین .
ده از دهستان خرم آباد شهرستان شهسوار٠ آب از رودخان. چشمه کیله ٠ محصول برنج و مرکبات ٠ از ابنی. قدیم آثار قلع. خرابه ای روی تپه کنار راه عمومی دو هزار و سه هزار دیده میشود ٠ این آبادی از دو محل. بالا و پایین تشکیل شده است ٠
( اسم ) واحد بلد . ۱- شهر . جمع : بلاد بلدان . ۲- ناحیه زمین .
ده از دهستان خرم آباد شهرستان شهسوار٠ آب از رودخان. چشمه کیله ٠ محصول برنج و مرکبات ٠ از ابنی. قدیم آثار قلع. خرابه ای روی تپه کنار راه عمومی دو هزار و سه هزار دیده میشود ٠ این آبادی از دو محل. بالا و پایین تشکیل شده است ٠
دانشنامه عمومی
گویش مازنی
۱روستایی از بخش خرم آباد تنکابن
از توابع دهستان بالا میان رود شهرستان نور
/balade/ از توابع دهستان بالا میان رود شهرستان نور & روستایی از بخش خرم آباد تنکابن