معانی کلمه : بلاچین
لغت نامه دهخدا
بلاچین. [ ب َ ] ( نف مرکب ) بلاچیننده. بلاگردان. || کنایه از صدقه و قربانی باشد. ( از آنندراج ) :
شکر می شد لب او را بلاچین
که حرفش بود همچون نام شیرین.
شکر می شد لب او را بلاچین
که حرفش بود همچون نام شیرین.
فرهنگ عمید
بلاگردان#NAME?
= بلاگردان
فرهنگ معین
(بَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) بلاگردان .
فرهنگ فارسی
بلاگردان
( اسم ) بلا گردان
بلا چیننده ٠ بلا گردان ٠ یا کنایه از صدقه و قربانی شد ٠
( اسم ) بلا گردان
بلا چیننده ٠ بلا گردان ٠ یا کنایه از صدقه و قربانی شد ٠
