معانی کلمه : بلابه
لغت نامه دهخدا
بلابه . [ ب ِ ب َ ] (ص ) هرزه گوی و نابکار و فاسق و بدکاره و فحاش ، و این لفظ را بر زنان بیشتر اطلاق کنند. بلایه . (از برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا). بلاد. بلاده . بلایه . رجوع به بلاد و بلایه شود.
- ابن بلابه ؛ ولدالزنا. (ناظم الاطباء).
فرهنگ فارسی
به تضرع چه لابه به حذف بائ به معنی عجز و انکسار است ٠