تلفظ بین المللی : /bˈarɡ bˈid/ تلفظ : [b'aRg b'id]
لغت نامه دهخدا
برگ بید. [ ب َ گ ِ ] ( ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) بیدبرگ. ورق درخت بید. ( فرهنگ فارسی معین ) : بدی گر خود همه دیو سپیدی به پیش بیدبرگش برگ بیدی.نظامی.- مثل برگ بید ؛ لرزان. زرد. ( امثال و حکم دهخدا ) : دلاوران و یلان گشته زرد از انده چو برگ بید که بر وی دم خزان بجهد.جمال الدین عبدالرزاق.همی لرزد بخود بر بید گوئی برگ بیدستی همی پیچد بخود بر رمح گوئی خیزران آمد.کمال اسماعیل. || نوعی از پیکان تیر که آنر...
فرهنگ معین
(بَ گِ ) (اِمر. ) نوعی از پیکان شبیه برگ بید.
فرهنگ فارسی
( اسم ) ۱- ورق درخت بید.۲- نوعی از پیکان تیر که آنرا بهیئت برگ بید سازند .
