معانی کلمه : بجه
لغت نامه دهخدا
بجة. [ب َج ْ ج َ ] (اِخ ) نام بتی است . (از اقرب الموارد).
بجة. [ ] (اِخ ) از دیه های وازکرد قم . (از تاریخ قم ص 137).
فرهنگ فارسی
نام بتی است .
دانشنامه عمومی
[ ب ِ جِ ِ] بدو، فرار کن در اصطلاح یا ضرب المثل محلی"وردار و بجه" یعنی بردار و فرار کن.
گویش مازنی
۱بپر ۲فرارکن ۳پروازکن
/bajje/ بپر - فرارکن ۳پروازکن