معانی کلمه : بایان
لغت نامه دهخدا
بایان . (نف ) صفت فاعلی از بایستن . رجوع به بایا و رجوع به بایستن شود.
بایان . (اِخ ) راهی است در نسف . (از معجم البلدان ). نام جاده ای است در تنسیق که آن را بنام بایان خوانند. || محله ٔ معروفی است . (از انساب سمعانی ).
فرهنگ فارسی
راهی است در نسف
دانشنامه عمومی
بایان روستایی در دهستان جون آباد بخش لادیز شهرستان میرجاوه استان سیستان و بلوچستان ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۰ نفر (در ۵ خانوار) بوده است.
wiki: بایان