معانی کلمه : بادیان

بادیان . (اِخ ) رشته کوهی است در مغرب خونسار که از جنوب شرقی بکوههای دالان و حوازدان و سفیدکوه و قمشه متصل گردیده و پس از آن در همان امتداد کوه دمبالار و کوههای بوانات کشیده شده قله ٔمرتفع آن در جنوب آباده موسوم به بل 4320 گز است .

گیاهی خوش‌بو با گل‌های زرد چتری که دانه‌های ریز و معطر آن به‌عنوان چاشنی غذا و دارو مصرف می‌شود؛ رازیان؛ رازیانه؛ رازیانج؛ رازیام؛ بادتخم؛ والان.
⟨ بادیان ختایی: (زیست‌شناسی) میوۀ درختی بومیِ شرق آسیا و شبیه آلش با گل‌های زرد که میوه‌اش مصرف دارویی دارد.
⟨ بادیان‌ رومی: (زیست‌شناسی) = انیسون