معانی کلمه : اواب
لغت نامه دهخدا
اواب . [ اُوْ وا ] (ع ص ، اِ) ج ِ آئب . رجوع به آئب شود.
اواب . [ اَوْ وا ] (ع ص ) آنکه به هرچیز با خدای گردد. (مهذب الاسماء). آنکه از هرچیز بخدای باز گردد. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). بازگردنده بجانب حق . (آنندراج ). || تسبیح کننده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ج ، اوابون . (مهذب الاسماء).
فرهنگ عمید
توبه کننده.
فرهنگ معین
(اَ وّ ) [ ع . ] (ص . ) توبه کار، توبه دار.
فرهنگ فارسی
( صفت ) توبه کار توبه دار.
جمع آئب
جمع آئب