معانی کلمه : اعتدال بهاری
لغت نامه دهخدا
اعتدال بهاری. [ اِ ت ِ ل ِ ب َ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) اعتدال ربیعی. یکی را اعتدال بهاری خوانند و این آن است که چون آفتاب از وی بگذرد به نیمه شمالی از منطقةالبروج شود. ( از التفهیم ). و رجوع به اعتدال ربیعی شود.
فرهنگ فارسی
اعتدال ربیعی : یکی را اعتدال بهاری خوانند و این آنست که چون آفتاب از وی بگذرد به نیمه شمالی از منطقه البروج شود .
1. یکی از دو نقطۀ تلاقی استوای آسمان و دایره‌البروج که وقتی مرکز خورشید به آن نقطه می‌رسد، سال شمسی نو می‌شود 2. زمانی که خورشید به این نقطه در آسمان برسد متـ . اعتدال ربیعی
دانشنامه عمومی
فرهنگ فارسی ساره
ترازینه بهار
فرهنگستان زبان و ادب
{vernal equinox} [نجوم] 1. یکی از دو نقطۀ تلاقی استوای آسمان و دایره البروج که وقتی مرکز خورشید به آن نقطه می رسد، سال شمسی نو می شود
2. زمانی که خورشید به این نقطه در آسمان برسد
متـ . اعتدال ربیعی