تلفظ بین المللی : /ˌesterɑbˈɑdi/ تلفظ : [,esteRAb'Adi]
لغت نامه دهخدا
( استرآبادی ) استرآبادی. [ اِ ت َ ] ( ص نسبی ) منسوب به استرآباد، شهری از بلاد مازندران و میان ساری و جرجان. ( سمعانی ).استرآبادی. [ اِ ت َ ] ( اِخ ) محمدبن علی بن ابراهیم فارسی استرآبادی. رجوع به محمد... و معجم المطبوعات شود.استرآبادی. [ اِ ت َ ] ( اِخ ) محمد جعفر. رجوع به محمد جعفر... و معجم المطبوعات شود.استرآبادی. [ اِ ت َ ] ( اِخ ) رضی استرآبادی. رجوع به رضی... و معجم المطبوعات شود....
فرهنگ فارسی
( استر آبادی ) رضی استر آبادی
گویش مازنی
( استرآبادی ) /aster aabaadi/ گوش استرآبادی که شاخه و لهجه ای از زبان تبری است - اهل استرآباد – متعلق به استرآباد – منتسب به استرآباد
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] استرآبادی. محمد بن علی بن ابراهیم معروف به میرزا محمد استر آبادی یکی از اعلام معروف شیعه در اوایل قرن یازدهم است. میرزا فقیهی محدث و عالمی ثقه و دانشمندی متقی و دین دار بود او معرف رجال احادیث مسلمانان است. حر عزیز صاحب اَمل معظم له را عالمی فاضل و محققی با دقت و پارسائی پرهیزکار و مورد اطمینان معرفی می سازد او در فن حدیث و علم رجال (چون: نجاشی و سید بن طاووس) تخصص کامل داشت کتا...
