ابن زَیْلَه، ابومنصور حسین بن محمد (اصفهان ۴۴۰ق)ریاضی دان، فیلسوف، و موسیقی شناس نوآور. نظریاتش در آثار صاحب نظران بعد از او، همچون صفی الدین اُرموی، دنبال شده است. او دربارۀ رواسین (رواشین) فارسّیه و خراسانیه که فارابی هم در «الموسیقی الکبیر» از آن سخن گفته و نیز از دستانات خراسانیه و اصفهانیه مطالبی آورده است. ابن زیله از هنر نواختن دف ها، طبل ها، سنج ها، تصفیق (دست زدن)، رقص، زفن (حرکت شانه ها)...
