تلفظ بین المللی : /ˈebn rafˈɑʔˈi/ تلفظ : ['ebn Raf'A?'i]
لغت نامه دهخدا
ابن رفاعی. [ اِ ن ُ رِ ] ( اِخ ) ابوالعباس احمدبن علی بن احمد. وفات 578 هَ.ق. یکی از صالحین. او در بطایح میان واسط و بصره میزیست. گروهی عظیم از فقراءبدو گرویده اند که آنان را رفاعیه و نیز بطائحیه نامند. پیروان او را امور عجیبیه است از قبیل خوردن مارزنده و فروشدن به تنور افروخته و مانند آن. گویند ابن رفاعی در حلم چنان بود که پشه از تن خویش نراندی و سگ اجرب را هفته ها برای علاج و بهبود او نزد خویش م...
فرهنگ فارسی
یکی از صالحین او در بطایح میان واسط و بصره میزیست
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ رِفاعی ، ابوالعباس احمد بن علی بن احمد (محرم ۵۰۰ - ۵۷۸ق /سپتامبر ۱۱۰۶-۱۱۸۲م )، از مشاهیر صوفیه و مؤسس طریقه رفاعیّه (بطائحیه یا احمدیه ) است.پدر وی از مغرب به عراق آمد و در قریه ام عبیده از قراء بطائح - میان بصره و واسط - ساکن شد و در آن جا با خواهر شیخ منصور زاهد ازدواج کرد و احمد ثمره این پیوند بود و از این رو ابن رفاعی را مغربی الاصل خوانده اند؛ در حالی که برخی اصل او را از ع...
