ابراهیم بن حسین. [ اِ م ِ ن ِ ح ُ س َ ] ( اِخ ) ملقب به ظهیرالدین همدانی. فیلسوفی ادیب و جامع فنون مختلف بوده است. وفات 1026 هَ.ق. در زمان شاه عباس صفوی میزیسته و محمدتقی مجلسی از او روایت کند. و با شیخ بهائی آمیزش داشته و حاشیه ای بر کتاب شفای ابوعلی نوشته است. ( روضات ).
