تلفظ بین المللی : /ˈɑhanˌineː/ تلفظ : ['Ahan,ine:]
لغت نامه دهخدا
آهنینه . [ هََ نی ن َ / ن ِ ](ص نسبی ) آهنین . منسوب به آهن . از آهن : بدیماه ار ایدون که خواهد خدای بپوشم برزم آهنینه قبای . فردوسی . || (اِ مرکب ) آلات آهنین . آنچه از آهن کنند از آلات و ادوات و ظروف و اوانی : همیشه تا نجهد زآهنینه مرزنگوش همیشه تا ندمدزآبگینه سیسنبر. فرخی .بسی حنجر بریده ست او بدنبه شکسته ست آهنینه به آبگینه . ناصرخسرو.سه روز متواتر می غارتیدند اوّل روز زرّینه و سیمینه و ابریشم...
فرهنگ عمید
[قدیمی] ظرف آهنی: ◻︎ همیشه تا نجهد ز آهنینه مرزنجوش / همیشه تا ندمد ز آبگینه سیسنبر (فرخی: ۱۱۹).
