معانی کلمه : یاریگر

تلفظ بین المللی : /jˈɑriɡˌar/ تلفظ :‌ [j'ARig,aR]

لغت نامه دهخدا

یاریگر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) ( مرکب از یاری + ادات فاعلی «گر» ) مددکار. ( از آنندراج ). ممد و معاون. ( آنندراج ذیل یارمند ). عون. عوین. رافد. ( منتهی الارب ). مساعد. کمک کننده. یارمند : گفت [ کیومرث ] مرا یاریگر خدای بسنده است. ( ترجمه طبری ).جاودان شاد زیاد و به همه کام رسادپشت و یاریگر او باد همیشه یزدان.فرخی.بهر مرادی فرمانبر تو باد فلک بهر هوایی یاریگر تو باد اله.فرخی.قصد دبران نیست سوی نیستی او...

فرهنگ عمید

مددکار، یاری کننده: رو که نصرت تو راست یاریگر / رو که ایزد تو راست راهنمای (مسعودسعد: ۴۱۶ ).

فرهنگ معین

(گَ ) (ص فا. ) ۱ - کمک کار. ۲ - نیرو دهنده .

مترادف و متضاد

پشتیبان، حامی، ظهیر، مددکار، معاضد، ناصر

معانی کلمه : یاریگر

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

مترادف و متضاد

کلمات مرتبط

نظرات