گه گاه . [ گ َه ْ ] (ق مرکب ) مخفف گاهگاه : مگر که غالیه میمالی اندر او گه گاه وگرنه از چه چنان تافته است و غالیه بار. فرخی .قرآن که مهین کلام دانند آن راگه گاه نه بردوام خوانند آن را. (منسوب به خیام ).مرا ز عشق تو آن بس بود بتا که بودنظاره گاه دو چشمم جمال تو گه گاه . سوزنی .خاک ار ز رخت نور برد گه گاهی منزل به فلک برآورد چون ماهی . خاقانی .با آنکه از وی غایبم وز می چو حافظ تایبم در مجلس روحانیان...
