گلبانگ . [ گ ُ ] (اِخ ) نام شهری است خرد از تبت با لشکر و مردمانی جنگی و با سلاح بسیار. (حدود العالم ).
بانگ بلند؛ آواز رسا؛ گلبام.
〈 گلبانگ مسلمانی: [مجاز] اذان؛ بانگ اذانگو.
〈 گلبانگ بر قدم زدن: (مصدر لازم) [قدیمی، مجاز] بهشتاب رفتن.
(تلفظ: gol bāng) (در قدیم) (به مجاز) آواز خوش و بلند از حنجرهی انسان یا از آلات موسیقی ؛ (درتصوف) ابیاتی که صوفیان در سماع میخواندند .
گلبام
ترانه، نغمه
۱. گلبام
۲. ترانه، نغمه